Hij weet mijn naam niet meer, maar hij zet nog altijd koffie voor twee.

Het begon met de sleutels. Daarna de weg naar de bakker, die hij al veertig jaar fietste. Op een dinsdag stond hij aan de overkant van Genk en belde hij mij vanuit een café. Hij wist niet waarom hij daar was.

Nu is elke dag hetzelfde en toch nooit hetzelfde. Ik doe zijn kousen aan, ik leg zijn pillen klaar, ik vertel tien keer dat onze dochter zondag komt. ’s Nachts loopt hij door het huis en zoekt hij zijn moeder.

Wat ik wil dat mensen weten: ik ben niet alleen verpleegster. Ik ben nog altijd zijn vrouw. Ook als hij het vergeet.